Houten tassen: vroeger heel normaal, nu best bijzonder 

Nu ik weer aan een houten koffertas werk denk ik veel aan de houten tassen die ik een paar jaar geleden in het Tassenmuseum tussen al die weelderige pailletten-, leren- en kralentassen ontdekte. Ik heb het hier over schooltassen uit de 18e en 19e eeuw in de vorm van een doos met een schuif of klep en een handvat aan de bovenkant, die tevens als schrijftafeltje diende. Hout was vroeger het meest voor de hand liggende materiaal voor de schooltas. Ze werden gemaakt door meubelmakers van houtresten. Elke provincie en zelfs streek maakte een eigen herkenbare tas, bijvoorbeeld heel eenvoudig met een klep (Zeeland), geschilderde molens en bootjes (Friesland), gutswerk, of patronen van vogels en bladeren (Hindeloopen). Met de komst van schoolbanken begin 20e eeuw is de houten schooltas compleet verdwenen.

 

Anno 2022 is hout helemaal geen voor de hand liggende keuze voor een tas en is het juist hip, en duurzaam / milieubewust om met restmateriaal van meubels en weggegooid hout tassen te maken. Na twee koffertasjes met een flap van leerresten wilde ik een volledig houten koffertas met een scharnierende klep in gebogen vorm creëren. Een hele uitdaging leek het me; zou het me lukken om een strakke klep te maken? Ja, dat lukte, maar het viel me niet mee. Gemaakt met een decoupeerzaag, een cirkelzaag, een houtfrees en een schuurmachine; allen apparaten die in de 18e en 19e eeuw natuurlijk niet bestonden. Voor mij was het al een arbeidsintensief experiment maar zonder die machines is het helemaal niet te doen om de body en klep mooi recht en vlak uit dat gerecyclede, enigszins kromme hout te krijgen. 

De koffertas is nog niet gereed. Er volgen nog een kleuring met pigment, 2 beschermende laklagen en de toevoeging van een tweede materiaal. Wat dat is verklap ik nog niet. Daarna zal ie in mijn portfolio te zien zijn.

 

P.S. Inmiddels is het koffertje gereed. Het resultaat zie je als je hier klikt.